maja 16 2010

Różdżkarstwo

różdżka(radiestezja, rabdomancja) – termin określający zdolność pozazmysłowego odczuwania bliżej nieokreślonej energii (promieniowania). Wywodzi się od słowa rabdomancie, oznaczającego “odgadywanie z użyciem różdżki”. Wg radiestezji, każde ciało oraz przedmioty (np. minerały, zakopane obiekty, podziemne wody) posiadają własne promieniowanie, które jest odbierane przez radiestetę za pomocą specjalnych różdżek lub wahadełek. Radiestezja umożliwia na zlokalizowanie pożądanych obiektów, zdiagnozowanie stanu rzeczy oraz opis ich oddziaływania (parametry, przymioty).

Z różdżkarstwem w sposób ścisły wiąże się pojęcie geomancji – sztuce wykorzystywania nieokreślonych bliżej energii Ziemi i Kosmosu, w celu odnalezienia odpowiednich (zdrowych) terenów pod zabudowę. Geomancja jest też stałym elementem ideologii feng shui; jej przejawy można spotkać także w magii, neopogaństwie i innych wierzeniach religijnych. Myślenie geomantyczne (obecne już w kulturach starożytnych Chin, Tybetu, Indii, Egiptu, a także w kulturze Indian obu Ameryk) dało początek współczesnej radiestezji.

Pierwszy dokument, który wskazuje na używanie różdżki pochodzi z Niemiec i jest datowany na rok 1420. Przedstawia górnika, który za pomocą różdżki poszukuje złóż metali. Z usługi różdżkarzy korzystano wiele razy: podczas I i II wojny światowej na potrzeby wojska, w celu odnalezienia złodziei i skradzionych rzeczy, w celu odnajdywania złóż mineralnych i wody. W Polsce w 1957 roku zawiązują się różnego typu stowarzyszenia radiestetów o charakterze formalnym. Propagowanie tej metody dokonuje się poprzez liczne kongresy, federacje, publikacje. Radiestezja należy do jednej z metod wróżbiarstwa, która w Polsce posiada status zawodu (wykonuje go ponad 100 000 Polaków).

Od połowy XIII wieku używano już prototypu dzisiejszego wahadełka – zawieszonego na nitce pierścienia: osoba trzymała go palcem wskazującym i kciukiem nad kubkiem pełnym wody; po sformułowaniu pytania obserwowano reakcję pierścienia: uderzenie o brzeg kubka interpretowano jako odpowiedź twierdzącą, bezruch – przeczącą.  Papież Jan XXII potępił stosowanie wahadełka w roku 1326; w wystosowanym dokumencie nazwał stosowanie tego rodzaju wróżenia “diabelskim sposobem” zdobywania informacji.

Mechanizm działania

Istnieją dwa rodzaje radiestezji:

  • fizyczna – obserwowanie zachowania różdżki/wahadełka
  • mentalna – zakłada możliwość porozumiewania się radiestety z różdżką/wahadełkiem w celu uzyskania odpowiedzi na pożądane pytania

Główną rolę w radiestezji pełni różdżka/wahadełko, które są “pośrednikami” (medium) pomiędzy radiestetą a “promieniowaniem” (energią). Ks. Andrzej Zwoliński (Encyklopedia Zagrożeń Duchowych Tom II) podaje: Za (ich) pomocą radiesteta “rozmawia” z siłą, której się poddaje. Przykładowo, osoba poszukująca wody obserwuje zachowanie różdżki powoli idąc przed siebie; w poszukiwanym punkcie różdżka wykręca się w dłoni. Jednak jak pisze dalej ks. Zwoliński: zarówno różdżka, jak i wahadełko mają drugorzędne znaczenie, ponieważ tylko wzmacniają reakcję ciała na siły biorące udział w tym procesie; nie są ich wykrywaczami, nie są też przyrządami pomiarowymi; ta rola przysługuje radiestecie.

Już od XVI wieku podejmowano próby wyjaśnienia tego zjawiska, niemniej do dziś wszelkie próby tłumaczenia mechanizmu działania praktyki radiestezji nie przyniosły żadnych rezultatów. Odpowiedzi na to pytanie nie znajduje współczesna fizyka i znane jej fale mechaniczne, grawitacyjne, magnetyczne czy elektromagnetyczne. Podobnie rzecz ma się z żyłami wodnymi: hydrogeologia nazywa je współczesnym mitem. Jedynie w skałach wapiennych, w których woda jest w stanie rzeźbić, zdarzają się czasem podziemne korytarze czy jaskinie; jednak w polskich warunkach, jeśli takie koryta się tworzą, szybko następuje ich zamulenie lub zapadnięcie. Geolodzy podkreślają, że skutecznie wyznaczyć miejsce przyszłej studni, często należy zorientować się tylko w układzie geologicznym terenu.

Trafność

Liczne eksperymenty naukowe dowodzą, że skuteczność praktyk radiestezji jest równoznaczna z trafnością losową. W badaniach Francisa Hitchinga (USA) różdżkarstwo osiągnęło zaledwie 1% trafności. W badaniach oksfordzkich niepowodzeniem zakończyło się odnalezienie ukrytego mężczyzny przez 14 radiestetów. W RFN (1986) ministerstwo Badań i Technologii RFN wydało 400 000 marek na badania mające potwierdzić istnienie radiestezji, które (pomimo tego, iż badający byli zwolennikami tej praktyki) okazało się negatywne. W Polsce prof. dr hab. Henryk Szydłowski i dr Przemysław Kiszkowski przez ponad 20 lat szukali dowodów potwierdzających zjawisko radiestezji, jednak nie stwierdzili istnienia jakichkolwiek danych, potwierdzających trafność zakładanej przez nich hipotezy badawczej.

Duchowość a radiestezja

Teorią, która odwołuje się do parapsychologii, a jednocześnie próbuje wyjaśnić mechanizm radiestezji, jest teoria sił pozanaturalnych, która odwołuje się do świata magii. Potwierdzenie tej teorii znajduje się przede wszystkim w przytoczonej wcześniej genezie radiestezji  (starożytne praktyki wróżbiarskie i magiczne – geomancja, rabdomancja). Różdżką posługują się też okultyści i ezoterycy, w tym czołowy okultysta – Aleister Crowley. Radiestezja opisywana jest z kolei przez zwolenników New Age’u jako rodzaj jasnowidzenia, które ma charakter mediumiczny, które otwiera na działanie świata duchowego. Zauważa się także wyraźny związek radiestezji z bioenergoterapią (Mesmer, który dał początek bioenergoterapii, pierwotnie używał różdżki do rozeznawania chorób swoich pacjentów).

Radiestezja zagrożeniem duchowym?

O. Jacques Verlinde (nawrócony były radiesteta i bioenergoterapeuta) pisze: radiestezja, “niewinna” forma okultyzmu, może być prawdziwym seansem spirytystycznym”. Radiestezja stanowi otwarcie na światopogląd magiczny, otwarcie na duchowość sprzeczną z doktryną chrześcijańską. Świadczą o tym liczne świadectwa nawróconych radiestetów, którzy po licznych duchowych zmaganiach często musiało być poddawanych rytuałom egzorcyzmów. Demonolog i znawca problematyki okultyzmu i ezoteryzmu, o. Aleksander Posacki podaje (Encyklopedia Zagrożeń Duchowych Tom II): Różdżkarz jako medium otwiera się bowieim na pewne siły nieznanego pochodzenia które można nazwać siłami okultystycznymi, nawet jeśli różdżkarz nazwie te siły “siłami kosmicznymi” twierdząc, iż nie jest przez nie manipulowany.

Już Marcin Luter umieścił różdżkarstwo na liście praktyk naruszających pierwsze przykazanie Boże. Także Święte Oficjum z roku 1942 surowo zakazuje zajmowania się jakimikolwiek praktykami radiestezyjnymi.

“Lud mój zasięgał rady u swojego drewna,
a jego laska daje mu wyrocznię,
bo go Bóg nierządu omamił:
opuścili Boga swego, aby cudzołożyć” (Oz 4,12)


marca 15 2010

Feng Shui

Feng Shui

(chiń.: wiatr-woda) – sztuka aranżowania wytworów oraz środowiska człowieka oparta na wierze, iż odpowiedni układ rozplanowania przestrzennego, może oddziaływać na los i powodzenie człowieka. Wywodzi się z tradycji wierzeń Chin, Japonii i Tybetu (jej początki sięgają V w.p.n.e.), gdzie pierwotnie miała związek z kultem przodków. Znalezienie odpowiedniego miejsca dla ich pochówku, miało zapewnić duchom zmarłych dobre powietrze (feng) i dobrą wodę (shui).

Feng shui jest częścią nauki taoistycznej, w której równowaga energetyczna stanowi podstawę harmonii świata. Aby ją osiągnąć, konieczny jest prawidłowy przepływ kosmicznej energii chi (znanej także jako ki, lub qi), która jest rozumiana jako uniwersalna siła życia, z której wszystko wypływa i która wszystko podtrzymuje. W sztuce feng shui chodzi o takie zharmonizowanie otoczenia człowieka, aby było ono zgodne z naturalnym porządkiem wszechświata, dzięki czemu zostanie zapewniony prawidłowy przepływ tejże energii.

Feng shui odnosi się zatem głównie do życiowego otoczenia człowieka: jego domu, mieszkania, ogrodu. Proponuje rozmaite reguły architektoniczne i aranżacyjne, które będą równoważyły przepływ boskiej energii chi. Często używa się dodatkowo wahadełka lub różdżki aby wykluczyć istnienie negatywnych sfer (tzw. “geopatogennych”). Miejsca mają bowiem rzekomą zdolność zapamiętywania wydarzeń, które w nich się rozgrywały. Stąd proponuje się oczyszczanie terenów z “negatywnych energii”, które powstały, jako konsekwencja przeszłych wydarzeń. W założeniach feng shui unika się spiczastych kształtów oraz przedmiotów w kształcie krzyża.

dzwonek feng shui

Dzwonki feng shui

Ochronę przed niepowodzeniem mają zapewniać rozpowszechnione w sprzedaży specjalne dzwonki (dzwony rurowe, dzwonki wietrzne), które wiesza się nad drzwiami wejściowymi. Mają one odstraszać złe duchy. Jeden ze sklepów ezoterycznych, tak opisuje oferowany produkt: Dzwonki stosuje się w Feng-Shui na wiele sposobów. Z jednej strony służą one do wstrzymywania strumieni energii lub do ich sterowania, a z drugiej zaś strony do sygnalizowania, że ktoś wszedł do pomieszczenia. Dzwonki działają nawet wtedy, gdy nie porusza ich wiatr. Dzieje się tak dzięki oddziaływaniu symboli. Do innych przedmiotów wspomagających przepływ energii należą także zwierciadła (ba-gua), kryształy i inne.

Praktyka feng shui i żyły wodne

Części osób wystarczają informacje książkowe dotyczące zasad rozmieszczenia pomieszczeń oraz usytuowania mebli. Część osób korzysta z pomocy doradców feng shui (tzw. geomantów), którzy za odpowiednią opłatą wskażą właściwe rozwiązania urządzenia domu, aby nie popaść w konflikt z duchami przyrody. Miejscem ich szczególnego oddziaływania są tzw. “żyły wodne” – wykluczone przez geologię i fizykę rzekome szczeliny, mające szerokość 20 do 40 cm, większe do 60 cm; płynące kilka metrów pod powierzchnią ziemi na różnych poziomach, często się krzyżując. Geomanci doradzają zatem gdzie budować, aby nie narazić się na konflikt, który przyniesie nieszczęście całej rodzinie.

Przesąd goni przesąd

Z pozoru bardzo zaawansowana wiedza okazuje się fiaskiem, gdyż tak naprawdę bazuje tylko i wyłącznie na wierze. Zapewnienie szczęścia i obietnica powodzenia finansowego pod wpływem odpowiedniego ustawienia i umeblowania mieszkania jest absurdem. Feng shui jest zatem nie tylko sztuką, ale całą ideologią, związaną z konkretnym światopoglądem. Problemy, choroby, niepowodzenia życia mają być tu związane z niewłaściwym przepływem niemierzalnej, bliżej nieokreślonej i nieznanej nauce energii. Zasady feng shui skłaniają więc do umieszczania dodatkowych zwierciadeł, dzwonków czy luster mających odpowiednio nakierować ową energię na właściwy tor, zamiast skupiać się na prawdziwych przyczynach pojawiających się problemów.

Zagrożenie duchowe

Uprawianie feng shui niesie za sobą spore konsekwencje duchowe. Jest bowiem przyjmowaniem i działaniem opartym na ezoterycznym obrazie świata. Zgodnie z nim wszystko sprowadzane jest do prawidłowego lub zakłóconego przepływu energii, która jest utożsamiana z boską mocą. Posiada atrybuty samego Boga, choć jest jego bezosobową karykaturą. Mamy tu do czynienia z grzechem idolatrii. Natomiast wiara w przesądy i ich stosowanie jest myśleniem magicznym, które jest sprzeczne z duchowością chrześcijańską. Dodatkowym aspektem jest fakt przypisywania przez feng shui negatywnego znaczenia symbolice chrześcijańskiej, co tylko potwierdza związek wspomnianej praktyki z ideologią New Age.